غزل ۶۸۲۹ - دل نبندند عزیزان جهان در وطنی

دل نبندند عزیزان جهان در وطنی
که به یوسف ندهد وقت سفر پیرهنی ۱

صبح پیری شد و از خواب نگشتی بیدار
بر تو شد جامه احرام ز غفلت کفنی ۲

می شود سنگ نشان کعبه مقصودش را
گر به اخلاص کند خدمت بت برهمنی ۳

راز من از لب خامش به زبانها افتاد
گر چه از خامه بی شق نتراود سخنی ۴

مزه میوه فردوس نمی داند چیست
هر که دندان نرسانده است به سیب ذقنی ۵

در سپند من سودازده آتش مزنید
که پریشان شود از ناله من انجمنی ۶

نیست از وصل به جز خون جگر قسمت من
بر سر خوان سلیمان چه کند بی دهنی؟ ۷

کرد یک تنگ شکر روی زمین را صائب
که شنیده است چنین طوطی شکرشکنی؟ ۸