غزل ۶۸۶۰ - مآل تیغ زبان نیست غیر سربازی

مآل تیغ زبان نیست غیر سربازی
به زیر تیغ کنی چند گردن افرازی؟ ۱

ز اهل درد مرا رنگ من خجل دارد
که می کند به زبان شکسته غمازی ۲

شدم به چشم خود امیدوار تا شبنم
گرفت دامن خورشید از نظربازی ۳

فتاده کار به سنگین دلی مرا که کند
به آه سوختگان همچو زلف خود بازی ۴

به می ز طینت زاهد نرفت خشکی زهد
نبرد قرب گل از طبع خار ناسازی ۵

شد از لباس خشن بیشتر رعونت نفس
ز خار و خس کند آتش فزون سرافرازی ۶

ترحم است بر آن عندلیب کوته بین
که کرد موسم گل صرف آشیان سازی ۷

ز خاکبازی طفلانه عمارت کرد
مرا خلاص درین روزگار، خودسازی ۸

فغان که عمر گرامی مرا ز طول امل
چو عنکبوت سرآمد به ریسمان بازی ۹

مده به محفل خود ره سیه زبانان را
که خامه را ید طولاست در سخنسازی ۱۰

چو داغ لاله مرا در جگر گره شده است
هزار ناله خونین ز بی هم آوازی ۱۱

مرا به آینه چون طوطی احتیاجی نیست
که روشن است سوادم ز سینه پردازی ۱۲

هوای وصل هدف هست اگر ترا صائب
مکن چو تیر هوایی بلندپروازی ۱۳