غزل ۶۸۷۲ - نیی که جیب و کنار از شکر کند خالی

نیی که جیب و کنار از شکر کند خالی
به ناله صد دل خونین جگر کند خالی ۱

فغان که نیست درین بحر آنقدر وسعت
که چون صدف دل خود را گهر کند خالی ۲

به روز معرکه از تیغ رو نگرداند
کسی که قالب خود چون سپر کند خالی ۳

نه در محبت دنیاست چشم من گریان
که جای گوهر عبرت نظر کند خالی ۴

دهد ز سیل فنا پشت خویش بر دیوار
کسی که خانه ز خود پیشتر کند خالی ۵

ملول نیست دل عارف از گذشتن عمر
که دل ز ناله جرس در سفر کند خالی ۶

زبان سبک نکند دل ز شکوه عاشق را
چو شمع دل به گرستن مگر کند خالی ۷

کشد چگونه به سر شیشه را تنک ظرفی
که یک پیاله به خون جگر کند خالی ۸

ز وصل بحر گرانمایه پر گهر گردد
ز فکر پوچ حبابی که سر کند خالی ۹

فغان که نیست درین باغ نغمه پردازی
که غنچه کیسه خود را ز زر کند خالی ۱۰

مرو ز حلقه ذکر خدا برون زنهار
که دل چو سبحه ز صد رهگذر کند خالی ۱۱

به غیر آه مرا نیست همدمی صائب
که غنچه دل به نسیم سحر کند خالی ۱۲