غزل ۶۹۱۷ - حیف است عمر صرف تماشا کند کسی

حیف است عمر صرف تماشا کند کسی
چون باز بی شکار نظر وا کند کسی ۱

آیینه است عالم و سیماب رهروان
آسودگی چگونه تمنا کند کسی؟ ۲

از دار پا به کرسی افلاک می نهد
خود را اگر سبک چو مسیحا کند کسی ۳

در منزل نخست فنا می شود تمام
هر چند زاد راه مهیا کند کسی ۴

زین خار و خس که ریخت علایق به راه ما
فرصت کجاست چشم به بالا کند کسی؟ ۵

عالم تمام یک گل بی خار می شود
دل را اگر ز کینه مصفا کند کسی ۶

آهن دلان به آه ملایم نمی شوند
چون قفل بسته را به نفس وا کند کسی؟ ۷

اظهار درد، مرگ گلوگیر دیگرست
چون عرض درد خود به مسیحا کند کسی؟ ۸

شیرین کنیم کام چو طوطی به حرف خوش
گر در شکر مضایقه با ما کند کسی ۹

خالی نکرده دامن اطفال را ز سنگ
ظلم است رو به دامن صحرا کند کسی ۱۰

چون عاقبت گذاشتنی و گذشتنی است
صائب چه التفات به دنیا کند کسی؟ ۱۱