غزل ۶۹۴۲ - ای غافلی که در پی دینار می روی

ای غافلی که در پی دینار می روی
آخر ز سکه در دهن مار می روی ۱

حسن مجاز را به حقیقت گزیده ای
غافل مشو که روی به دیوار می روی ۲

از غفلت تو پیر مغان در کشاکش است
می در پیاله داری و هشیار می روی ۳

خاری است خار غصه که در پا نمی خلد
تا پا برهنه بر سر این خار می روی ۴

از آفتاب دیده بد نور می برد
ای ماه خانگی چه به بازار می روی؟ ۵

در قلزمی که کام نهنگ است هر صدف
غواص نیستی و نگونسار می روی ۶

چشمت به نور شمسه ایوان عقل نیست
از ره به رزق طره دستار می روی ۷

آب حیات آتش افسرده، دامن است
چندین ز حرف سرد چه از کار می روی؟ ۸

در آستان خانه خود خاک می شوی
از خود برون چنین که گرانبار می روی ۹

صائب چه نشائه بود که چون چشم دلبران
مست آمدی به عالم و بیمار می روی ۱۰