هوش مصنوعی: شاعر از خنده بیهوده خود ناراحت است و نگران است که عمرش مانند گل به سرعت بگذرد.
رده سنی: 16+ متن حاوی مفاهیم عمیق فلسفی درباره گذرایی زندگی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد.

شماره ۳۳۰ - داغم از خنده بیهوده خود، می ترسم

داغم از خنده بیهوده خود، می ترسم
که چو گل مدت عمرم به شکفتن گذرد ۱
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۱
کانال گوهرین در ایتا
۴۲۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۳۲۹ - رهنوردی که مدارش به توکل گذرد
گوهر بعدی:شماره ۳۳۱ - قطع امید ازان زلف دوتا نتوان کرد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.