هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که از درد فراق و غم عشق سخن میگوید. شاعر از باد صبا، غصههای دل، و یاد یار قدیمی مینالد. همچنین، اشاراتی به مفاهیمی مانند سحر، عذاب الیم، و زنده شدن مردگان با شراب دارد که نشاندهندهی جنبههای عرفانی و نمادین شعر است.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی اشارات نمادین (مانند نوشیدن شراب) نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۱۲۹ - علی صدغ لیلی تهب النسیم
علی صدغ لیلی تهب النسیم
از این غصه دل اوفتاده دو نیم
هر آنکس که چشم ترا دید و گفت
الا ان هذا لسحر عظیم
رقیبش بما بر سر خشم بود
قنا ربنا ذالعذاب الالیم
بهاران شد و میدمد گل ز شاخ
فدعنی و کاساً رحیقاً ندیم
چو مردم بخاکم فشانید می
لیحیی المرام العظام الرمیم
فتاده است اسرار شورم بسر
بذکری لسملی و عهد قدیم
از این غصه دل اوفتاده دو نیم
هر آنکس که چشم ترا دید و گفت
الا ان هذا لسحر عظیم
رقیبش بما بر سر خشم بود
قنا ربنا ذالعذاب الالیم
بهاران شد و میدمد گل ز شاخ
فدعنی و کاساً رحیقاً ندیم
چو مردم بخاکم فشانید می
لیحیی المرام العظام الرمیم
فتاده است اسرار شورم بسر
بذکری لسملی و عهد قدیم
۴۱۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۲۸ - ترا چون مهر با غیر است و اسرار نهانی هم
گوهر بعدی:غزل ۱۳۰ - شد وقت آنکه باز هوای چمن کنم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
