هوش مصنوعی:
این شعر از حافظ، عشق و مستی معنوی را ستایش میکند و از یار نغز و بادهی مغزتر سخن میگوید. شاعر از محبت و دوری از اغیار میگوید و به دنبال وصل و جستجوی معشوق است. همچنین، اشارهای به انتقاد مدعیان و تسخیر همگان توسط عشق دارد.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و عاشقانهای است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، اشارههای غیرمستقیم به مستی و مفاهیم عمیق فلسفی دارد که درک آنها به بلوغ فکری نیاز دارد.
غزل ۱۵۰ - از باده مغز تر کن و آن یار نغز جو
از باده مغز تر کن و آن یار نغز جو
تا سر رود بسر رو و تا پا بپا بپو
بر نقش ما سوا خط بطلان بیا بکش
از لوح دل محبت اغیار رو بشو
یاران ز باده سرخوش و در سر ترا خمار
جامی بزن بطرف چمن نوگلی ببو
چون یاد دوست میرود اندر ملامتم
ای مدعی هر آنچه توانی بگو بگو
خاصان و عامیان همه را شور او بسر
ترسا و پارسا همه را رو بسوی او
در دیر و در حرم بکنشت و کلیسیا
در جستجوش ره سپر اسرار کو بکو
تا سر رود بسر رو و تا پا بپا بپو
بر نقش ما سوا خط بطلان بیا بکش
از لوح دل محبت اغیار رو بشو
یاران ز باده سرخوش و در سر ترا خمار
جامی بزن بطرف چمن نوگلی ببو
چون یاد دوست میرود اندر ملامتم
ای مدعی هر آنچه توانی بگو بگو
خاصان و عامیان همه را شور او بسر
ترسا و پارسا همه را رو بسوی او
در دیر و در حرم بکنشت و کلیسیا
در جستجوش ره سپر اسرار کو بکو
۴۲۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۴۹ - حرف اغیار دغا در حق یاران مشنو
گوهر بعدی:غزل ۱۵۱ - راه عشق است و بهرگام دوصد جان بگرو
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
