غزل ۱۷۱ - عشق است حیات جاودانی

عشق است حیات جاودانی
‌‌ سرمایهٔ عیش و کامرانی

گر عشق نبود خود نبودی
‌‌ هرگز نه زمین نه آسمانی

پیرایهٔ عشق اگر نیستی
‌‌ کی داشت عروس حسن آنی

از عشق گرفت زینت و زیب
‌‌ اوراق کتاب کن فکانی

عشق است مدار قاب قوسین
‌‌ عشق است مقام من رآنی

هم بود ز عشق آنکه دم زد
‌‌ از سبحان عظیم شأنی

خورشید سپهر عشق ساری است
‌‌ نورش بذراری جهانی

از عشق گرفت بال و پرواز
این بیضه مرغ لامکانی

حالی نبود ز عشق اسرار
هر عین نهانی وعیانی