شماره ۸۷ - نازکیی که دیده ام آن رخ همچو لاله را

نازکیی که دیده ام آن رخ همچو لاله را
سوزم و بر نیاورم پیش وی آه و ناله را ۱

تا چو سگان فغان کنند از رخش اهل نه فلک
ساخت مه چهارده آن بت هجده ساله را ۲

عقل نماند در سری، صبر نماند در دلی
برگل و لاله کس چنین کژ ننهد کلاله را ۳

سوخته رخت اگر سوی چمن گذر کند
در دل خود گمان برد شعله گرم لاله را ۴

بوسه اگر همی دهی، بر لب خود حواله کن
رشوت تست جان من از پی این حواله را ۵

من به نظاره ای خوشم، وصل چه حد من بود
حوصله مگس مدان کو بخورد نواله را ۶

دل خط و وام دادمت، هوش و خرد سپردمت
جانست هنوز دادنی، پاره مکن قباله را ۷

تو ز پیاله می خوری من همه خون که دمبدم
حق لبم همی دهی از لب خود پیاله را ۸

دل که فسرده تر بود هم به گدازش آورد
ناله خسروش چنان کاتش تیز ژاله را ۹