هوش مصنوعی:
این شعر از حافظ، بیانگر احساسات شاعر دربارهی روزگار خوش گذشته، یادآوری عشق و رنجهای عاشقی، و اشاره به جفاهای معشوق است. شاعر از دوران شادی و آزادی دل یاد میکند و از مصلحتاندیشی عقل و بیداد عاشقان سخن میگوید.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مضامین عاشقانه و غمانگیز است که درک آن نیاز به بلوغ عاطفی و شناختی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم عمیق ادبی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
شماره ۱۵۰ - مرا وقتی دلی آزاد بوده ست
مرا وقتی دلی آزاد بوده ست
درونم بی غم و جان شاد بوده ست ۱
نمک زد شوخی اندر جان و نو کرد
جراحتها که در بنیاد بوده ست ۲
چه خوش بوده ست عقل مصلحت جوی
که چندی زین بلا آزاد بوده ست ۳
نگارا، هیچ گاهی یاد داری
کزین بیچارگانت یاد بوده ست ۴
شب آمد، باد برد از جای خویشم
که بوی زلف تو با باد بوده ست ۵
به فریادت بخواندم دی و مردم
که جانم همره فریاد بوده ست ۶
جفا کش خسروا، گر دوست پیوست
نصیب عاشقان بیداد بوده ست ۷
درونم بی غم و جان شاد بوده ست ۱
نمک زد شوخی اندر جان و نو کرد
جراحتها که در بنیاد بوده ست ۲
چه خوش بوده ست عقل مصلحت جوی
که چندی زین بلا آزاد بوده ست ۳
نگارا، هیچ گاهی یاد داری
کزین بیچارگانت یاد بوده ست ۴
شب آمد، باد برد از جای خویشم
که بوی زلف تو با باد بوده ست ۵
به فریادت بخواندم دی و مردم
که جانم همره فریاد بوده ست ۶
جفا کش خسروا، گر دوست پیوست
نصیب عاشقان بیداد بوده ست ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۴۰۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۴۹ - نگارا، چون تو زیبا کس ندیده ست
گوهر بعدی:شماره ۱۵۱ - منم امروز و صد تیمار در دست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
