شماره ۲۵۲ - عاشقان را درد بی مرهم خوش است

عاشقان را درد بی مرهم خوش است
بیدلان را دیده پر نم خوش است ۱

گر سخن در گوش جانان می رسد
گفت و گوی هر که در عالم خوش است ۲

گر بتان از درد عشاق آگهند
هر کجا دردیست بی مرهم خوش است ۳

هر کسی کو غم خورد ناخوش بود
من غم خوبان خورم کاین غم خوش است ۴

جان من آزار دل چندین مجو
خود درین ایام دلها کم خوش است ۵

زلف را بهر خدا شانه مزن
همچنان آشفته و درهم خوش است ۶

دیدنت خوب است، گر خود ساعتی ست
پادشاهی، گر همه یکدم، خوش است ۷

وصل تو خوش بود وقتی، وین زمان
ناخوشی های فراقت هم خوش است ۸

خسروا، با بیدلی خو کن که دل
هم دران گیسوی خم در خم خوش است ۹