شماره ۳۰۲ - آب حیات من که نم از من دریغ داشت

آب حیات من که نم از من دریغ داشت
خاک رهش شدم، قدم از من دریغ داشت ۱

من هر شبی نشسته ز هجرش به روز غم
او پرسشی به روز غم، از من دریغ داشت ۲

گه گه به بوی او شدمی زنده پیش ازین
آن نیز باد صبحدم از من دریغ داشت ۳

گشتم ز فرق تا به قدم حلقه چون رکاب
وان شهسوار من قدم از من دریغ داشت ۴

بر دیگران نوشت بسی نامه وفا
بر حاشیه سلام هم از من دریغ داشت ۵

صد دوست بیش کشت، نه من نیز دوستم
آخر چه شد که این کرم از من دریغ داشت ۶

من در سر قلم زدم آتش ز دود آه
او دوده سر قلم از من دریغ داشت ۷

کاغذ مگر نماند که آن ناخدای ترس
از نوک خامه یک رقم از من دریغ داشت ۸

کردند اگر وفا کم و گر بیش نیکوان
او هر چه هست بیش و کم از من دریغ داشت ۹

خسرو چگونه بند کند صبر را که یار
مویی ز زلف خم به خم از من دریغ داشت ۱۰