شماره ۴۸۱ - چون بهر خرامیدن بارم ز زمین خیزد

چون بهر خرامیدن بارم ز زمین خیزد
بس دشنه که یاران را اندر دل و دین برخیزد ۱

سر و قد نوخیزش بنشت مرا در دل
نه دل که به جان شیند سروی که چنین خیزد ۲

شبها که کنم ناله بر یاد قدش، از من
قامت شنود مؤذن چون بانگ پسین خیزد ۳

گویی که صبا دل را برداشت ز جای خود
چون در تگ اسپ خود آن ماه ز زین خیزد ۴

بس کز حسد چشمش بیمار شود نرگس
از شاخ عصا سازد، آنگه ز زمین خیزد ۵

گر تیغ کشد بر من، من سر نکشم از وی
کز من همه مهر آید، وز وی همه کین خیزد ۶

ترسان گذرم سویش کز گوشه چشم او
با تیر و کمان ناگه ترکی ز کمین خیزد ۷

من سوخته عشقم، تو دم دمیم ای دل
این سوخته را آتش آخر هم ازین خیزد ۸

گر لعل لبش یابد زان گونه گزد خسرو
کز کار بر آن خاتم صد نقش نگین خیزد ۹