شماره ۷۳۱ - سبزه ها می دمد و آب روان می آید

سبزه ها می دمد و آب روان می آید
ابر چون دیده من گریه کنان می آید ۱

از پس گشتن صحرا و لب جوی و چمن
هوسی در دل هر پیر و جوان می آید ۲

سر و بالای من از من شده، زانم ناخوش
که به گلزار بسی سرو روان می آید ۳

جان کشم پیش و جهان هم، اگرم دست دهد
اندر آن راه که آن جان جهان می اید ۴

نه همانا که من امشب بکشم تا به سحر
کای صبا، از تو مرا بوی فلان می آید ۵

اینکه آن شوخ همی آید و خلقی بیهوش
مرده را مژده رسانید که جان می آید ۶

منه، ای باد، فزون بار غبارش زین بیش
که گرانبار دل و جان کسان می آید ۷

کوه غم دارم و یک لحظه برون می ریزم
بر دل نازکش آن نیز گران می آید ۸

خسروا، دست به فتراک امید که زدی؟
تو سنی دان که نه در ضبط عنان می آید ۹