شماره ۹۱۴ - گل رسید و هر کسی سوی گلستان می رود

گل رسید و هر کسی سوی گلستان می رود
در چمنها هر طرف سروی خرامان می رود ۱

شد جهان زنده به بوی گل، ولی من چون زیم
کز گلم بوی کسی می آید و جان می رود ۲

عاشقان گریان و مست ما که نوشش باد می
می به کف سوی چمن در عین باران می رود ۳

کوری آن دیده محروم باز آن نازنین
بر بساط نرگس تر مست و غلتان می رود ۴

گر چمن خواهی و فردوس، اینک اینک کوی دوست
خلق آواره کجا در باغ و بستان می رود؟ ۵

وقت او خوش کش گل وصلی شکفت از روی دوست
سوی ما باری همیشه باد هجران می رود ۶

ای که سامان جویی از من، کی بود ثابت قدم؟
مست بیچاره که پای او پریشان می رود ۷

آنکه در پایش نزد خاری، کجا داند که چیست؟
درد او کش در ته هر موی پیکان می رود ۸

خسروا، بر خاک آسانی تپیدن دور نیست
هست دشوار آنکه او از دل نه آسان می رود ۹