شماره ۹۲۰ - کسی که بهر تو جان باختن هوس دارد

کسی که بهر تو جان باختن هوس دارد
چه غم ز شحنه و اندیشه از عسس دارد ۱

سرشک من همه سیماب شد، نمی دانم
که کیمیای صبوری کدام کس دارد؟ ۲

من غریب به راه امید خاک شدم
خوش آن کسی که بر آن پای دسترس دارد ۳

مرا پسین نفس زیستن هوس، وان مست
به خواب ناز کجا پاس این نفس دارد؟ ۴

هلاک خویش همی گویم، ار چه می دانم
که انگبین چه غم از مردن مگس دارد؟ ۵

تو خفته می گذر، ای ماهروی مهدنشین
که بار بر شتر است و فغان جرس دارد ۶

برفت جان زتن من در آن جهان و هنوز
ز بهر دیدن تو روی باز پس دارد ۷

تو خود به بوسه دهی جان، ولی نیارد گفت
که باز مرده تو زندگی هوس دارد ۸

بلاست میل تو در روزگار خسرو، از آنک
چه دوستیست که آتش به سوی خس دارد؟ ۹