شماره ۱۱۶۱ - آیتی از رحمت آمد، گر چه سر تا پا تنش

آیتی از رحمت آمد، گر چه سر تا پا تنش
هم دعایی می دهم از سوز دل پیرامنش ۱

سوخت جان و شعله ای نامد برون در پیش او
زانکه ترسم دل بسوزد ناگه از سوز منش ۲

شمع را سوزد دل پروانه چون روشن نبود
سوخت خود را و آتش خود کرد پیدا روشنش ۳

بازویم طوق سگان کوی او بوده بسی
حیف باشد کاین سفال آویزم اندر گردنش ۴

وه که دامانش چرا گیرد ز خون چون منی؟
من که نپسندم سرشک خون خود پیرامنش ۵

دل که با دامان یوسف چشم یعقوبی نداشت
آن به خون خود، دروغی نیست بر پیراهنش ۶

خاک می سازد تن خود خسرو اندر راه دوست
تا شود گردی و بنشیند به روی دامنش ۷