شماره ۱۳۵۰ - عهدها را گه آن شد که ز سر تازه کنیم

عهدها را گه آن شد که ز سر تازه کنیم
مهرها را به دل خسته اثر تازه کنیم ۱

غزل سوخته خواهیم از آن مطرب مست
داغ دیرینه خود باز ز سر تازه کنیم ۲

جگر سوخته را ریش کهن بگشاییم
دردها را به همه شهر خبر تازه کنیم ۳

دوست را درد دل خود به فغان یاد دهیم
باغ را ناله مرغان سحر تازه کنیم ۴

باده نوشیم بران روی و پیاله هر دم
گر به نیمی رسد از خون جگر تازه کنیم ۵

مست و لایعقل با دوست به بازار شویم
قصه عشق به هر کوچه و در تازه کنیم ۶

چون خورده باده، لبش پاک کنیم از دامن
وز سر آلودگی دامن تر تازه کنیم ۷

امشب آن است که افسانه هجران گوییم
ور ترا خواب برد، بار دگر تازه کنیم ۸

زنده داریم از این پس شب، اگر عمر شود
پس دعای شه جمشید گهر تازه کنیم ۹

زلف آشفته از آن روی به یک سوی نهیم
جان آزرده خسرو به نظر تازه کنیم ۱۰