شماره ۱۶۳۶ - از آن خویش کنم من که جان دهم بستان

از آن خویش کنم من که جان دهم بستان
که ز آن خود نشنوی تو به حیله و دستان ۱

بدین صفت که ز سر تا قدم همه شکری
حلال بادت شیری که خوردی از پستان ۲

چه باشد ار به سر وقت من رسی وقتی
چو مکرمان به سوی کلبه تهی دستان ۳

برون خرام که تا پارسای ثابت حال
فدم درست نیارد نهاد چون مستان ۴

مرا که دعوی بازار زهد و تقوی بود
به یک کرشمه چشمت تمام بشکست آن ۵

من ضعیف چه مرد غمت که بازوی عشق
به پنجه تاب دهد دست رستم دستان ۶

صلای عیش دهندم مرا که دل جایی ست
چه جای رفتن باغ است و گشتن بستان ۷

غلام ناله دیوانگان روی توام
خوش است زمزمه مرغ در بهارستان ۸

گهی گهی دل من شاد کن به دشنامی
دعای خسرو مسکین بدین قدر بستان ۹