شماره ۱۸۶۲ - آنکه جان گویند خلقی، آن تویی

آنکه جان گویند خلقی، آن تویی
وانکه شیرین تر بود از جان تویی ۱

شهر دل ویران شد از بیداد تو
ورچه ویران تر شود، سلطان تویی ۲

در بلای فتنه نتوان زیستن
دیر زی، گره یکی زیشان تویی ۳

تا کیم سوزی که دل بر جای دار
چون برین دل صاحب فرمان تویی ۴

از گران جانی من، جانا، مرنج
چون درون جان من پنهان تویی ۵

من خوشم، گر سوخته دارم جگر
از تو خواهم عذر، چون مهمان تویی ۶

درد خسرو هر زمان افزون تر است
از که گیرم عیب، چون درمان تویی ۷