شماره ۱۳۰ - ای مه و خور بروی تو محتاج

ای مه و خور بروی تو محتاج
بر سر چرخ خاک پای تو تاج ۱

چه کنم وصف تو که مستغنیست
مه ز گلگونه گل ز اسپیداج ۲

هرکه جویای تو بود همه روز
همه شبهای او بود معراج ۳

پادشاهان که زر همی بخشند
بگدایان کوی تو محتاج ۴

ندهد عاشق تو دل بکسی
بکسی چون دهد خلیفه خراج ۵

عیب نبود تصلف از عاشق
کفر نبود اناالحق از حلاج ۶

عشق را باک نیست از خون ریز
ترک را رحم نیست در تاراج ۷

چاره با عشق نیست جز تسلیم
خوف جانست با ملوک لجاج ۸

دل نیاید بتنگ از غم عشق
کعبه ویران نگردد از حجاج ۹

دل بتو داد سیف فرغانی
از نمد پاره دوخت بر دیباج ۱۰

سخن اهل ذوق می گوید
بانگ بلبل همی کند دراج ۱۱