شماره ۱۳۳ - زآنگه که مست عشق تو شدسیف رابهست

زآنگه که مست عشق تو شدسیف رابهست
یک کام از لب تو که صد جام از صبوح ۱

ای پیک نامه ور زمن آن ماه را بگوی
فی جنب شمس غرتک البدر لا یلوح ۲

واین خسته فراق ترا طرفه حالتیست
من ذکر کم یسرومن شوقکم ینوح ۳

ای اهل دل زلعل تو کرده غذای روح
مردن زعشق تو بر زنده دلان فتوح ۴

از من مباش دور که وصل وفراق تست
خوش همچو بسط روزی وناخوش چو قبض روح ۵

گر تو بوصل وعده کنی کی کنی وفا
ورمن ز عشق توبه کنم که بود نصوح ۶

خستم لب تو زآنکه دلم از تو خسته بود
وآنک بحکم شرع قصاص است در جروح ۷

از چشم من که میدهد از ریش دل خبر
اشک آنچنان برفت که خونابه از قروح ۸

ارزان وزود باشد اگر عاشقی بیافت
وصل ترا بملک سلیمان وعمر نوح ۹