شماره ۳۶۰ - می سزد گر جان دهم چون دلستانی یافتم

می سزد گر جان دهم چون دلستانی یافتم
بگذرم از خارها چون گلستانی یافتم ۱

خنده همچون گل زنم چون نوبهارم دست داد
ناله چون بلبل کنم چون بوستانی یافتم ۲

بی زبانم بعد ازین چون دوست را بشناختم
بی نشانم بعد ازین کز وی نشانی یافتم ۳

گرد کوی این تمنا بس که گردیدم بسر
بخت در بگشاد و ناگه آستانی یافتم ۴

کوه محنت کند جانم سالها فرهاد وار
لاجرم شیرین تر از جان دلستانی یافتم ۵

از فقیرانی درین ره بارکش همچون شتر
ترک بار و خر گرفته کاروانی یافتم ۶

ای دل ای دل غم مخور چون من ز ترک جان خود
بهر ره زاد و برای خانه نانی یافتم ۷

از علف زار جهان چون گوسپندم دور شد
گرگ را اندر رمه همچون شبانی یافتم ۸

من که بر معراج آن ره منبر افلاک را
همچو نازل پایه یی بر نردبانی یافتم ۹

اندرین دنیای دون درویش صاحب ذوق را
راست همچون گوهری در خاکدانی یافتم ۱۰

آفتاب عشق جان سیف فرغانی بدید
گفت هنگام طلوعست، آسمانی یافتم! ۱۱