شماره ۳۹۴ - ای گنج غم نهاده بویرانه دلم

ای گنج غم نهاده بویرانه دلم
وی مسکن خیال تو کاشانه دلم ۱

عشقت که با تصرف او خاک زر شود
این گنج او نهاد بویرانه دلم ۲

رخ زرد کرد رویم از آن دم که نطع خویش
افگند شاه مهر تو در خانه دلم ۳

زآن ساعتی که حلقه زلف تو دید و شد
زنجیردار عشق تو دیوانه دلم ۴

برآتش هوای تو چون مرغ پربسوخت
ازتاب شمع روی تو پروانه دلم ۵

اندر ازل که عالم و آدم نبود بود
مجنون بکوی عشق تو همخانه دلم ۶

گر قابلم چو تخم بپوسد بزیر خاک
آب از محبت تو خورد دانه دلم ۷

چون دل زبندگی تو داغ قبول یافت
تن جان نثار کرد بشکرانه دلم ۸

پوشیده داشتند زمردم حدیث او
پنهان نماند و گفته شد افسانه دلم ۹