هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عرفانی بیانگر عشق و وابستگی عمیق شاعر به معشوق است. شاعر از فداکاری‌های خود در راه عشق می‌گوید، از دنیا و آخرت گذشتن، و تنها به معشوق دل بستن. او از یاری خواستن از معشوق و تحمل بار سنگین عشق سخن می‌گوید و در نهایت، اعلام می‌کند که تنها به عشق معشوق بسنده کرده‌اند.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات فلسفی و استعاری نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.

شماره ۴۰۶ - ما دل برای دوست ز جان برگرفته ایم

ما دل برای دوست ز جان برگرفته ایم
چشم طمع ز هر دو جهان برگرفته ایم ۱

ما را ز جوی دوست دهن تر نمی کند
آبی که همچو سگ بزبان برگرفته ایم ۲

ما را نبود چون دگران خوشه چین (کسی)
چون مرغ دانه یی بدهان برگرفته ایم ۳

از وی مدد خوهیم که از بارگاه او
باری که بردنش نتوان برگرفته ایم ۴

ای تو بدست لطف سبک کرده بارها
از تو مدد، که بار گران برگرفته ایم ۵

چیزی دگر مخوه که ز دیوان عشق ما
خود را باین قدر بضمان برگرفته ایم ۶

خاک در ترا بسر انگشت آرزو
گویی که چون ادام بنان برگرفته ایم ۷

گفتی برو بنه سر و برگیر دل ز غیر
دیرست کین نهاده و آن برگرفته ایم ۸

چون برگرفت تشنه بلب آب را ز جوی
ما از در تو خاک چنان برگرفته ایم ۹

گر سیف از تو همچو نگین پایدار شد
ما از نگین چو شمع نشان برگرفته ایم ۱۰
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۰
کانال گوهرین در ایتا
۴۰۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۴۰۵ - روز نوروزست وبوی گل همی آرد نسیم
گوهر بعدی:شماره ۴۰۷ - در عشق دوست از سر جان نیز بگذریم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.