هوش مصنوعی:
این متن به تغییر رنگ مو از سیاه به سفید با گذر زمان اشاره میکند و آن را نمادی از ضعف و ناپایداری زندگی انسان میداند. شاعر از مرگ و ناپایداری دنیا سخن میگوید و به خواننده توصیه میکند که به دنبال عمر جاودانه نباشد، بلکه به سعادت حقیقی بیندیشد.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم فلسفی و اخلاقی درباره مرگ و ناپایداری زندگی است که برای درک عمیقتر، به بلوغ فکری و تجربه بیشتری نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
شمارهٔ ۱۲ - تأسف بر سپید شدن موی
مویم آخر جز از سپید نگشت
گر چه اول جز از سیاه نرست ۱
رنگ آن سرخ هم نشد گر چند
مردم آن را به خون دیده بشست ۲
مرد را چون سپید گردد موی
تن چو موی سپید گردد سست ۳
نادرستی بودش رنگ دوم
چون درستیش بود رنگ نخست ۴
تن بنه مرگ را حرص خلود
از دل خویشتن برون کن چست ۵
موی چون نادرست گشت بدان
که نمانده است جای موی درست ۶
دوزخ جاودانه جست آن کس
کز جهانی عمر جاودانی جست ۷
پند این مستمند بشنو نیک
دل بر آن نه که آن سعادت توست ۸
گر چه اول جز از سیاه نرست ۱
رنگ آن سرخ هم نشد گر چند
مردم آن را به خون دیده بشست ۲
مرد را چون سپید گردد موی
تن چو موی سپید گردد سست ۳
نادرستی بودش رنگ دوم
چون درستیش بود رنگ نخست ۴
تن بنه مرگ را حرص خلود
از دل خویشتن برون کن چست ۵
موی چون نادرست گشت بدان
که نمانده است جای موی درست ۶
دوزخ جاودانه جست آن کس
کز جهانی عمر جاودانی جست ۷
پند این مستمند بشنو نیک
دل بر آن نه که آن سعادت توست ۸
قالب: قطعه
تعداد ابیات: ۸
۴۲۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۱۱ - ناله از روزگار
گوهر بعدی:شمارهٔ ۱۳ - مدیح
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
