هوش مصنوعی:
شاعر در این شعر از گذر عمر و فرسودگی جوانی مینالد و به ناامیدی از دوستی و زندگی اشاره میکند. او از دست دادن لحظات خوش زندگی را یادآور میشود و به ناتوانی پیری اعتراف میکند.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عمیق فلسفی درباره عمر و گذر زمان است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین لحن شعر حاوی ناامیدی و تأملات وجودی است که برای سنین پایینتر مناسب نیست.
شمارهٔ ۲۶ - پیشگوئی منجم
مرا منجم هشتاد سال عمر نهاد
ز عمر دوستی امید من بر آن افزود ۱
خدای داند من دل در او نمی بندم
که باد پیمود آن کس که آسمان پیمود ۲
تو خود چنین گیر آخر نه پنجه و دو گذشت
هر آنچه خوشتر گیتی ز عمر من بربود ۳
امید خوشه چه دارم دگر که داس فنا
دو بخش تازه از گشت عمر من بدرود ۴
فلک بفرسود آن قوت جوانی من
چو ضعف پیری آمد نداندش فرسود ۵
ز عمر دوستی امید من بر آن افزود ۱
خدای داند من دل در او نمی بندم
که باد پیمود آن کس که آسمان پیمود ۲
تو خود چنین گیر آخر نه پنجه و دو گذشت
هر آنچه خوشتر گیتی ز عمر من بربود ۳
امید خوشه چه دارم دگر که داس فنا
دو بخش تازه از گشت عمر من بدرود ۴
فلک بفرسود آن قوت جوانی من
چو ضعف پیری آمد نداندش فرسود ۵
قالب: قطعه
تعداد ابیات: ۵
۳۹۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۲۵ - ناله از حصار مرنج
گوهر بعدی:شمارهٔ ۲۷ - در پنجاه و هفت سالگی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.