شمارهٔ ۳۶ - ناله از گرفتاری

ای خداوند رای سامی تو
مملکت را همی بیاراید ۱

عزم تو ملک شاه را تیغ است
که چو تیغش ز زنگ بزداید ۲

از غم و رنج و انده و تیمار
این تن من همی بفرساید ۳

چشم سمج سیه همی بیند
پای بند گران همی ساید ۴

بسته اندم چو شیر و بر تن من
چرخ دندان چو شیر می خاید ۵

بند من مار گرزه گشت و فلک
هر زمانم چو مار بفساید ۶

شد تن من چنان که گر خواهد
مگس آسان ز جای برباید ۷

این همه هست و محنت پیری
هر زمان سستیی درافزاید ۸

کار اطلاق من چو بسته بماند
که همی ایزدش به نگشاید ۹

مر مرا حاجتی همی باشد
وز دلم خارشی همی زاید ۱۰

محملی باید از خداوندم
که ازو بوی لووهور آید ۱۱

که همی ز آرزوی لوهاور
جان و دل در تنم همی پاید ۱۲

گر چه او میر محمل شاهی
پر پهن و بزرگ فرماید ۱۳

اندرین سمج شدت سرما
این تنم را چو زهر بگزاید ۱۴

چون امیدم بریده نیست ز تو
همه رنجی که بایدم شاید ۱۵

اهل بخشایشم سزد که دلت
بر تن و جان من ببخشاید ۱۶

جز ز من هیچ کس بود که تو را
به سزا در زمانه بستاید ۱۷

بنده تو هزار دستانیست
که همی جز ثنات نسراید ۱۸