شمارهٔ ۹۹ - ستایشگری

ای بزرگی که همتت گوید
من به قدر آسمان دوارم ۱

مهر مانند بر جهان تابم
ابر کردار بر زمین بارم ۲

من که مسعود سعد سلمانم
خویش را بنده تو انگارم ۳

خدمتت را به دیده کوشانم
مجلست را به جان خریدارم ۴

ور چنین نیست اینکه می گویم
از خدا و رسول بیزارم ۵

بی تو داند خدای عزوجل
کز همه شادیی بر انکارم ۶

پس چه سازم که بس پریشانم
چیست حیلت که بس گرانبارم ۷

من که دل پر ز نقطه ام بسیار
گر چه سرگشته تر ز پرگارم ۸

همه آفاق می بباید گشت
راست گوئی سپهر سیارم ۹

این همه هست و هیچ غم نخورم
طبع روشن به دیو نسپارم ۱۰

من ز بی باک روزگار حرون
باک دارم که چون تویی دارم ۱۱

لیک امروز هم به نعمت تو
که ز یک چیز بس دل افگارم ۱۲

همه یادند و من فراموشم
تو چه گویی نباید آزارم ۱۳

بس لطیفی و هم بدین معنی
که کنی آرزوی دیدارم ۱۴

هر چه خواهی بکن که در همه عمر
نیست جز مدح و شکر تو کارم ۱۵