شمارهٔ ۱۱۹ - تبارک الله ازین بخت و زندگانی من

تبارک الله ازین بخت و زندگانی من
که تا بمیرم زندان بود مرا خانه ۱

اگر شنیدمی از دیگران حکایت خود
همه دروغ نمودی مرا چو افسانه ۲

چو من مهندس دیدی که کردی از سمجی
بخاری و طنبی مستراح و کاشانه ۳

ضعیف چشمم بی آفتاب چون خفاش
همی بسوزم بی شمع همچو پروانه ۴

چو شانه شد جگرم شاخ شاخ ز انده آن
که موی دیدم شاخ سپید در شانه ۵

ازین زمانه من از غبن پشت دست گزم
که بست پایم صد ره به دام بی دانه ۶

چو شیر خایم دندان ز درد و روزی بود
که بود بر من دندان شیر دندانه ۷

زمانه گر نکشد محنت مرا گیتی
که نه سپهر به پهلو فرو برد خانه ۸

چو شادیم ز درمسنگ داده بود فلک
روا بود که کنون غم دهد به پیمانه ۹

من از که دارم امروز امید مهر و وفا
که دوست دشمن گشته ست و خویش بیگانه ۱۰

از آن عقیم شد این طبع نیک ره به ثنا
که هست مکرمت هر که بینم افسانه ۱۱

درست و راست چو دیوانگان بر آن گویم
که در تو گیرم ازین روزگار دیوانه ۱۲

تو خویشتن را مسعود سعد رنجه مدار
اگر نخواهی محنت مباش فرزانه ۱۳

نکو نگفتی و هرگز نکو نداند گفت
رمیده دیوی ماند میان ویرانه ۱۴

اگر چه کار به دولت مخنثان دارند
غلام مردان باش و بگوی مردانه ۱۵