غزل ۲۰ - حسنت که آفتاب تجلی از او گرفت

حسنت که آفتاب تجلی از او گرفت
یک جلوه کرد و مملکت دل فرو گرفت ۱

یک تار از آن دو سنبل پرچین به چین رسید
از زلف مشک بوی تو در مشک بو گرفت ۲

دل اعتکاف کوی تو دارد بر او مگیر
مرغ حریم کعبه نباشد برو گرفت ۳

این آهوی رمیده که اندر کمند تست
او را مران که با سگ کوی تو خو گرفت ۴

گفتم سخن ز کوی تو گویم به خنده گفت
بگذار گفت و گو که جهان گفت و گو گرفت ۵

مه با عذار یار برابر همی نمود
زلفش به شیوه شد طرف روی او گرفت ۶

سر تا به پای هستی ابن حسام سوخت
آه این چه آتش است که ناگه درو گرفت ۷