غزل ۲۸ - صبا حکایت زلف مرا پریشان گفت

صبا حکایت زلف مرا پریشان گفت
سیاهکاری شوریده باز نتوان گفت ۱

خط غبار که تعلیق ثلث عارض تست
محققش بتوان نسخ خط ریحان گفت ۲

نسیم طرهّ سنبل به هم برآمده یافت
مگر حکایت آن زلف عنبر افشان گفت ۳

به سرمه خاک درت جوهری برابر کرد
کجاست اهل بصارت که نیک ارزان گفت ۴

برآن سرم که گر از دل به جان رسد کارم
دل رمیده نخواهد به ترک جانان گفت ۵

اگر مراد تو از من گذشتن از جان است
بیا بیا که دلم ترک صحبت جان گفت ۶

از آنچه بر سر من می رود ز دست فراق
حکایتی است محقّر که پیر کنعان گفت ۷

ز اهل قافله پنهان کجا شود رازی
که دوش بر سر محمل جرس به افغان گفت ۸

چو سیل دیده من دید ابر طوفان بار
سرشک گرم مرا رشک روز باران گفت ۹

صبا به داور دوران رسان حکایت من
که باد واقعه مور با سلیمان گفت ۱۰

حدیث ابن حسام از شکایت اصحاب
حکایتی است که یوسف ز جور اخوان گفت ۱۱