غزل ۴۷ - ای کرده به غمزه دل صدشیفته تاراج

ای کرده به غمزه دل صدشیفته تاراج
تیرمژه ات سینه ی من ساخته آماج ۱

پیوسته کمان سیه از مشک کشیده است
طفره ای دو ابروی تو بر دایره ی عاج ۲

زان لب که رسیده است لطافت به نصابش
شرط است زکاتی که رسانند به محتاج ۳

ای سرو گل اندام بده باده ی صافی
برناله ی مرغ سحرو نغمه س درَاج ۴

ای اهل صفا را در تو کعبه ی مقصود
لبیک زنان بین به سرکوی تو حجَاج ۵

درپنجه ی عشاق کمانیست قوی پی
کان را نکشیده است به جز بازوی حلَاج ۶

برخاک رعونت به تکبر چه خرامی
سرها بنگر زیرپی انداخته بی تاج ۷

بگرفت لبت ملک لطافت به ملاحت
پیداست که از کشور خوبان که برد باج ۸

گوخاک درت سجده گه ابن حسام است
ارشاد چنین می کندش سالک منهاج ۹