غزل ۹۹ - زهّاد و عُجب و گوشه ی محراب وکار خویش

زهّاد و عُجب و گوشه ی محراب وکار خویش
ما و نیاز قبله ی ابروی یار خویش ۱

ما را نسیم طرّه ی خوبان به یاد داد
هان تا به باد بر ندهی روزگار خویش ۲

ما را چه اختیار اگر بخت یار نیست
آری به اختیار کشد بختیار خویش ۳

گفتم که جان نثار تو کردم قبول کن
گفتا که چشم نیست مرا بر نثار خویش ۴

با خاک آستانه چو کردی برابرم
سر بر فلک کشیده ام از اعتبار خویش ۵

من صید لاغرم به کمند تو پای بند
بگشای دست و روی متاب اش شکار خویش ۶

ساقی می صبوح به ابن حسام ده
بشکن خمار او به می خوشگوار خویش ۷