غزل ۱۵۹ - نگار من که میان بسته ام به خدمت او

نگار من که میان بسته ام به خدمت او
هزار شکر که مستظهرم بهمَّت او ۱

اگر چه در قدمش همچو سایه بی قدرم
ز فرق ما مرواد آفتاب دولت او ۲

لبش به دور ازل جرعه ای به ما بخشد
نمی رود ز مذاقم هنوز لذت او ۳

اگر چه در لبش آب حیات موجود است
بسوخت سینه من زآتش محبت او ۴

بدین قدم نتوانم که راه او پویم
بدین زبان نتوانم شمرد نعمت او ۵

کدام سر که توانم فکند در پایش
کدام دیده که بینا شود به طلعت او ۶

حواله گر بسوی کعبه گر خرابات ست
تو دم مزن که برون نیست از مشیَّت او ۷

مراد گوشه نشینان نعیم حور و قصور
مراد ما همه او هرکسی و نیّت او ۸

ز یمن موکبش ابن حسام زنده شود
گر اتّفاق گذر افتدش بتربت او ۹