غزل ۱۶۲ - مپیچ در سر زلف و بنفشه تاب مده

مپیچ در سر زلف و بنفشه تاب مده
حجاب ظلمت شب را به آفتاب مده ۱

دل خراب به چشم تو حال خود می گفت
به غمزه گفت که افسانه را به خواب مده ۲

به روز گریه دلم را شکیب می فرمود
به هایهای بگفتم سخن به آب مده ۳

چو ما ز لعل تو آب حیات می جوییم
بجانبی دگرم وعده سراب مده ۴

شراب ناب به افسردگان بده ساقی
چو من به بوی تو مستم مرا شراب مده ۵

صبا شمامه خاک دیار یار بیار
دگر مشام مرا زحمت گلاب مده ۶

بپوش سرّ حقایق ز سفله ، ابن حسام
خراج گنج معانی به هر خراب مده ۷