بخش ۱۶۶ - اشارت به آنکه چون تقریب سخن به عشق و محبت رسیده بود در خاطر چنان بود که به قدر وسع شرح و بسط اصل و فرع آن کرده شود اما به موجب امر بعضی عزیزان که به حکم عشق و محبت امتثال امر او واجب ست اشتغال به امری دیگر که بعد از این معلوم شود واقع شد

قصه عاشقان خوش است بسی
سخن عشق دلکش است بسی ۱

تا مرا هوش و مستمع را گوش
هست ازین قصه کی شود خاموش ۲

هر بن موی صد دهانم باد
هر دهان جای صد زبانم باد ۳

هر زبانی به صد بیان گویا
تا کنم قصه های عشق املا ۴

لیک چون دل به شرح عشق کشید
نوبت گفت و گو به عشق رسید ۵

رهروی از دیار عشق آمد
رشحی از چشمه سار عشق آمد ۶

یعنی آمد ز کشور جانان
قاصدی نامه وفا خوانان ۷

کیست جانان امان ده جان ها
از همه دردها و درمان ها ۸

آن که عشاق پیش او میرند
سبق زندگی ازو گیرند ۹

تا نمیری نباشی ارزنده
که به انفاس او شوی زنده ۱۰

هست ازین مردگی مراد مرا
آنکه خواهند صوفیان به فنا ۱۱

نه فنایی که جان ز تن برود
بل فنایی که ما و من برود ۱۲

شوی از ما و من بکلی صاف
نشود با تو هیچ چیز مضاف ۱۳

نزنی هرگز از اضافت دم
از اضافت کنی چون تنوین رم ۱۴

هم ز نو وارهی و هم ز کهن
نگذرد بر زبانت گاه سخن ۱۵

کفش من تاج من عمامه من
رکوه من عصا و جامه من ۱۶

زانکه هر کس که از منی وارست
یک من او را هزار من بار است ۱۷

صد منش بار بر سر و گردن
به که یک بار بر زبانش من ۱۸