غزل ۳۱ - چند نادیده کنی؟ آه! چه دیدی از ما؟

چند نادیده کنی؟ آه! چه دیدی از ما؟
نشنوی زاری ما، وه! چه شنیدی از ما؟ ۱

آخر، ای آهوی مشکین، چه خطا رفت که تو
با همه انس گرفتی و رمیدی از ما؟ ۲

حیف باشد که چو گل بر کف هر خار نهی
دامنی را، که به صد ناز کشیدی از ما ۳

کام جان راست به بازار غمت صد تلخی
که به یک عشوه‌ی شیرین نخریدی از ما ۴

بود مقصود تو آزردن ما، شکر خدا
که به مقصود دل خویش رسیدی از ما ۵

اینک این جان ستم دیده که می‌خواست دلت
اینک آن دل که به جان می‌طلبیدی از ما ۶

ما به مهرت، چو هلالی، دل و جان را بستیم
تو به شمشیر جفا مهر بریدی از ما ۷