غزل ۱۸۵ - وه! که بازم فلک انداخت به غوغای دگر

وه! که بازم فلک انداخت به غوغای دگر
من به جای دگر افتادم و دل جای دگر ۱

یک دو روز دگر، از لطف به بالین من آی
که من امروز دگر دارم و فردای دگر ۲

غالبا تلخی جان کندن من خواست طبیب
که به جز صبر نفرمود مداوای دگر ۳

پا نهم پیش، که نزدیک تو آیم، لیکن
از تحیر نتوانم که نهم پای دگر ۴

با من آن کرد، بیک بار، تماشای رخت
که مرا یاد نیاید ز تماشای دگر ۵

اگر اینست پریشانی ذرات وجود
کاش! هر ذره شود خاک بصحرای دگر ۶

پیش ازین داشت هلالی سر سودای کسی
دید چون زلف تو، افتاد به سودای دگر ۷