غزل ۱۹۵ - کار من از جمله عالم همین عشقست و بس

کار من از جمله عالم همین عشقست و بس
عالمی دارم، که در عالم ندارد هیچ کس ۱

پادشاه اهل دردم بر سر میدان عشق
من میان فتنه و خیل بلا از پیش و پس ۲

دست امیدم ز دامان وصالش کوتهست
وه! که جایی رفته ام کان جاندارم دسترس ۳

در جهان چیزی که دارم از سواد عشق او
یک دل و چندین تمنا، یک سرو چندین هوس ۴

آرزو دارم که: پیشت جان دهم، بهر خدا
یک نفس بنشین، که باقی نیست غیر از یک نفس ۵

این چنین برقی، که از نعل سمندت می جهد
بر سر راه تو خواهم سوختن چون خار و خس ۶

زار می نالد هلالی بی تو در کنج فراق
همچو آن بلبل که می نالد به زندان قفس ۷