غزل ۲۰۷ - ای شاه حسن، جور مکن بر گدای خویش

ای شاه حسن، جور مکن بر گدای خویش
ما بنده توایم، بترس از خدای خویش ۱

خواهند عاشقان دو مراد از خدای خویش:
هجر از برای غیر و وصال از به راه خویش ۲

گر دل ز کوی دوست نیامد عجب مدار
جایی نرفته است که آید به جای خویش ۳

ای من گدای کوی تو، گر نیست و رحمتی
باری، نظر دریغ مدار از گدای خویش ۴

صد بار آشنا شده ای با من و هنوز
بیگانه وار می گذری ز آشنای خویش ۵

زاهد، برو، که هست مرا با بتان شهر
آن حالتی که نیست ترا با خدای خویش ۶

حیفست بر جفا که به اغیار می کنی
بهر خدا، که حیف مکن بر جفای خویش ۷

قدر جفای تست فزون از وفای ما
پیش جفای تو خجلم از وفای خویش ۸

گم شد دلم، به آه و فغان دیگرش مجوی
پیدا مساز درد سری از برای خویش ۹

چون خاک پای تست هلالی به صد نیاز
ای سرو ناز، سرمکش از خاک پای خویش ۱۰