غزل ۲۷۴ - من سگ یارم و آن نیست که بیگانه شوم

من سگ یارم و آن نیست که بیگانه شوم
لیک می ترسم از آن روز که دیوانه شوم ۱

ای فلک، شمع شب افروز مرا سوی من آر
تا بگرد سر او گردم و پروانه شوم ۲

من همان روز که افسون تو دیدم گفتم
که: به بیداری شب‌های غم افسانه شوم ۳

از در خانقه و مدرسه کارم نگشود
بعد ازین خاک نشین در می خانه شوم ۴

در سرم هست که: چون خاک شود قالب من
به هوای لب میگون تو پیمانه شوم ۵

نرگس مست تو را خواب صبوح این همه چیست؟
خیز، تا کشته آن نرگس مستانه شوم ۶

بی مه خویش، هلالی، چه کنم عالم را؟
گنج چون نیست، چرا ساکن ویرانه شوم؟ ۷