شماره ۵۱ - خنک دلی که زمام رضا دهد به قضا

خنک دلی که زمام رضا دهد به قضا
چو روزگار نگردد ز اقتضای رضا ۱

به نوکِ کلک ازل هر چه بودنیست نگاشت
قضای کن فیکون بر صحیفة مبدا ۲

نشان معرفتِ مرد صادق آن باشد
که اقتدا به توکل کند به خوف و رجا ۳

به پای مردی عقل زبون چه دفع کنیم
مبارک است بلایی که روی کرد به ما ۴

فلک چگونه موافق شود مبند خیال
قضا چگونه حمایت کند مپز سودا ۵

چه نیک بخت بود بنده ای که در همه حال
سپاس دارد و راضی شود به حکم خدا ۶

نزاریا به کلید طمع گشاده نشد
در سرایِ فراخ آسمانِ تنگ فضا ۷

طواف کعبة مقصود کن که بی مقصود
بسی شد آمد کردی به فکر بی سر و پا ۸

میسرت نشود جز به خلوت آسایش
مسلمت نشود جز به عزلت استغنا ۹

زبون نگشت چو موسیجة خرف مرغی
که آشیانة عزلت گرفت چون عنقا ۱۰

جهان و هر چه در او هست نیست جز فانی
کسی چگونه نهد دل بر این مقام فنا ۱۱