شماره ۱۳۹ - ندانسته بودی تو ای دوست راست

ندانسته بودی تو ای دوست راست
که راه خدا پر نهنگ بلاست ۱

نیرزد دو عالم به یک کاسه دوغ
ز فرط سخایی که در طبع ماست ۲

دل و دین و جان و تن و مال و جاه
اگر در سر دوست کردی رواست ۳

وگرنه حرام است بر تو چو خوک
ز من بشنو ای گرگ فرسوده راست ۴

ز ما و من تست چندین خلاف
وگرنه یکی بس دویی از چه خاست ۵

به گوشت فرو کوفت سد ره سروش
ندانی ولیکن که رمز از کجاست ۶

معلق به مویی و غافل حریص
که چاه است و در قعر چاه اژدهاست ۷

گریز از مقامی که در منزلش
فراق و وصال است و خوف و رجاست ۸

نزاری مده پند مغرور را
که بر مار کر کردن افسون خطاست ۹

رموز محقق مگو با جهول
سر و برگ بیهوده گفتن که راست ۱۰