شماره ۱۴۹ - دل بی طاقتم از روی غمت چون خجل است

دل بی طاقتم از روی غمت چون خجل است
راست چون قطره ی شبنم که ز جیحون خجل است ۱

سر تهی کردم از اندیشه ی سودای محال
گر دماغ متهتّک دل پر خون خجل است ۲

سخت عیب است به پیرانه سرش میل به خمر
در گذشته سخنی نیست ز اکنون خجل است ۳

چون وحوش از چه سبب میل به صحرا دارد
گر ز ارباب خرد خاطر مجنون خجل است ۴

عقل من گر خجل از عقل فرومایه شود
ماورا از پی بی شرمی مادون خجل است ۵

چون کشد بار غم عشق نزاری نزار
عشق باری ست که از حملش گردون خجل است ۶