شماره ۱۵۷ - دیر شد تا رسم قربان کیش ماست

دیر شد تا رسم قربان کیش ماست
بذل جان کارِ دلِ بی خویش ماست ۱

چون ز دنیا بی نصیب افتاده ایم
گر همه قارون بود درویش ماست ۲

این همه کثرت حجاب ما ز چیست
از خیال مصلحت اندیش ماست ۳

نیش فصّاد قناعت نوشِ ما
نوش زهاد مقلد نیش ماست ۴

ما به کفر و دین نداریم التفات
در مراتب بیش کم، کم بیش ماست ۵

رازداری در دل ما غور کرد
آنکه هرگز سر نکرد آن ریش ماست ۶

چون فرو شستیم از این مردار دست
گرگِ مردم خوار دنیا ، میش ماست ۷

نور وحدت آفتاب روشن است
گر غمامی می نماید پیش ماست ۸

هر که دارد با نزاری دوستی
گر همه بیگانه باشد خویش ماست ۹