شماره ۱۷۱ - مرا به دیدن تو اشتیاق چندان است

مرا به دیدن تو اشتیاق چندان است
که تشنه را به بیابان ، به آب حیوان است ۱

چنان به ذکر تو مشغول خاطرم شب وروز
که ورد نام تو بالای حرز ایمان است ۲

مگر تو یوسف گم گشته ای و من یعقوب
که کنج کلبه من بی تو بیت احزان است ۳

ز رستخیز قیامت کسی خبر دارد
که تا به روز شبی در عذاب هجران است ۴

اگر به چاه درم با تو در گل ستانم
وگر به باغ روم بی تو همچو زندان است ۵

شب وصال تو بوده ست گوئیا شب قدر
ولی چو قدر بشناختم چه درمان است ۶

به خواب زلف تو گفتم مگر توانم دید
خیال می پزم این خواب هم پریشان است ۷

کدام خواب ،که گر بر حریر می خسبم
به زیر پهلوی من نشتر مغیلان است ۸

مگر خود این شب یلدا به روز دانم برد
کدام یلدا کاین شب هزار چندان است ۹

هرآن که داغ جدایی ندید پندارد
که این مفارقت از دوست کردن آسان است ۱۰

چو حلقه بر در جانان زنند و بگشایند
به اعتقاد نزاری درِ بهشت آن است ۱۱

اجازت است که افسرده احتراز کند
حدیث سوخته با اندرون سوزان است ۱۲