شماره ۱۷۲ - اگر مفارقت ای دوست بر تو آسان است

اگر مفارقت ای دوست بر تو آسان است
دل تو را نتوان گفت دل که سندان است ۱

اگر شکیب ندارد نیازمند وصال
بدش مگو که مشتاق روی جانان است ۲

اگر گدایی عاشق شود خجل مکنش
به سرزنش که اسیر ایاز سلطان است ۳

هر آدمی که پری پیکری به دست نکرد
هنوز حاشا در پای گاه حیوان است ۴

در آن وجود که از عشق جنبشی نبود
بود معاینه چون صورتی که بی جان است ۵

تورا عذاب شب گور هایل است و مرا
عذاب روز جدایی هزار چندان است ۶

زباد رایحه ی شهرِ دوست می آید
مگر برید صبا هد هد سلیمان است ۷

قیاس کن تو که فردوس مطلق است عراق
مرا چه فایده چون دوست در قهستان است ۸

گریز کردن از اصحاب غیر مصلحت است
علی الضروره اگر عزمشان به ایران است ۹

به اتفاق رفیقان مشوش احوال اند
نه هم نزاری و بس زین سفر پشیمان است ۱۰