شماره ۱۸۳ - شراب خانه ی وحدت که انزوای من است

شراب خانه ی وحدت که انزوای من است
درو وساده ی تحقیق متّکای من است ۱

کسی زمن نکند این سخن قبول ولی
ورای سدره اگر بشنوی سرای من است ۲

فراز و شیب تعلق به معرفت دارد
از این قِبَل سرگردون به زیر پای من است ۳

منم که لنگر کشتی قلزمِ عشقم
زفوج موج نترسم که آشنای من است ۴

مرا برای غم دوست پروریده ستند
سعادت غم رویی که از برای من است ۵

مرا زعالم بالا مدد دهند مدد
زکبریای خداوند کبریای من است ۶

درون کنج نشسته همی کنم معراج
هزار رشک فلک راز ارتقای من است ۷

قلم ز روی خرد بر صحیفه ی کاغذ
برآسمان دلم خط استوای من است ۸

من ار مسخّر عشقم ولی مدبّر عقل
زدست فکر پراکنده مبتلای من است ۹

مرا چه ستر حجاب و چه نام و ننگ بماند
میان خلق چو افسانه ماجرای من است ۱۰

مرا مراد ز دریوزه چیست می دانی؟
همین و بس که نزاری همان گدای من است ۱۱

قرار نیست مرا برزمین ز کثرت شوق
چه حاجت است قسم ، آسمان گوای من است ۱۲